شماره ۵ - ايضا در مدح همو

صاحبقران و صاحب ديوان عميد ملك
اي آنكه هرچه كرد ضميرت صواب كرد
اي خواجه اي كه نافذ تقدير در ازل
ذات ترا ز جمله جهان احتساب كرد
وي سروري كه هر نفس از خاك درگهت
گردون هزار فتح و ظفر فتح باب كرد
هركو نهاد گردن طاعت به امر تو
نامش زمانه خسرو مالك رقاب كرد
وانكو چو آستانه مقيم درت نشد
سيلاب فتنه خانهٔ عمرش خراب كرد
يكباره جور و فتنهٔ عنان از جهان بتافت
تا صيت عدل و جود تو پا در ركاب كرد
هر منصبي كز آصف و جم يادگار ماند
بازوي تو به تيغ و قلم اكتساب كرد
تيغ عدو شكافت تو گوئي چه جوهريست
كزوي به روز معركه بحر اضطراب كرد
زخمش چه معجزيست كه سرها به باد داد
برقش چه آتشيست كه جانها كباب كرد
هرك از در سؤال درآمد به پيش تو
كلك تو از كرم به عطايش جواب كرد
شاها طلوع اختر سعديكه ناگهان
چون فتح و نصر روي به عالي جناب كرد
چون ماه تو به منظر زيبا نهاد روي
چون جرم خور به برج حمل انقلاب كرد
آن لحظه كو عزيمت ملك ظهور ساخت
دولت دو اسبه پيشتر از وي شتاب كرد
تا بر سرش نثار كند دست روزگار
پر حقهٔ سپهر ز در خوشاب كرد
شد قدر آفتاب ز همناميش بلند
زان روح چرخ تهنيت آفتاب كرد
در سايهٔ تو تا به ابد كامكار باد
خود بخت نيك در ازلش كامياب كرد
جاويد باد دولت و عمر تو وين دعا
ايزد به فضل و رحمت خود مستجاب كرد