قصيده شماره ۴ - در مدح شاه شيخ جمال‌الدين ابواسحق اينجو

خوشوقت عاشقي كه دمي ياريار اوست
خرم دلي كه دلبر او غمگسار اوست
من در ميان خون جگر غرقه وين زمان
تا كيست آنكه مونس او در كنار اوست
عاشق رود به شهر كسان ليك همچو ما
ميلش بجا نبيست كه شهر و ديار اوست
هر خستهٔ كه دور شد از پيش يار خود
از شهريار هر كه رسد شهريار اوست
نقش خيال قامتش از چشم ما طلب
كان سروناز برطرف جويبار اوست
ما آن نسيم، كو گذري سوي ما كند
ما خاك آن رهيم كه بر رهگذار اوست
بسيار خاست فتنه ز قد بتان ولي
اين فتنه برنخاست كه در روزگار اوست
دل باز كي به سينهٔ مجروح ما رسد
مسكين اسير سلسلهٔ مشگبار اوست
نام عبيد كي رود از ياد اهل دل
چون گفته‌هاي نازك او يادگار اوست
چرخ ستيزه‌كار بر او كي جفا كند
آخر نه پادشاه خداوندگار اوست
شاه جهان سكندر ثاني جمال دين
آن كافتاب چاكر خنجر گذار اوست
داراي هفت كشور و سلطان شش جهت
كين نه سپهر در كنف اقتدار اوست
هم جلوه‌گاه دولت و دين بر جناب وي
هم بارگاه فتح و ظفر در جوار اوست
آن كش ستاره نام نهي جوش جيش او
وانكش فلك خطاب كني پرده‌دار اوست
از هر طرف كه رايت او جلوه ميكند
نصرت نشسته گوئي در انتظار اوست
برق از شعاع خنجر او ناگهان بجست
زيرا كه شرمش از گهر شرمسار اوست
درياست تنگ حوصله و كوه سرسبك
آنجا كه بحر بخشش و كوه وقار اوست
اين چرخ را كه طارم نه پايه مينهد
ركني ز جود همت شعري شعار اوست
اي خسروي كه كلك تو آن فيض گستريست
كين بحر هفتگانه بخار بحار اوست
تيغ تو گفت من ببرم بيخ دشمنان
اقرار كرد عقل كه اين كار كار اوست
گردون كه داشت خلقي در زينهار خود
امروز چون اسيران در زينهار اوست
چرخيست دولت تو كه اجرام رام او
بازيست دولت تو كه دنيا شكار اوست
بگشاد هفت كشور دنيا به يك شكوه
راي تو كافتاب و فلك شرمسار اوست
يارب به كام وراي تو بادا مدام چرخ
چندانكه گرد مركز خاكي مدار اوست
چندانت عمر باد كه پير دبير طبع
گويند عمرهاست كه اندر شمار اوست