قصيده شماره ۱۹ - در ستايش شاه شيخ ابواسحاق

هميشه تا سپر مهر زرفشان باشد
غلام سايهٔ چتر خدايگان باشد
جهانگشاي جوانبخت شيخ ابواسحاق
كه پادشاه جهانست تا جهان باشد
سزد كه سر به فلك در نياورد ز علو
كسي كه بندهٔ اين شاه كامران باشد
خدايگانا گردون پير ميخواهد
كه در حمايت آن دولت جوان باشد
كمينه بنده‌اي از چاكران اين درگاه
هزار چون جم و دارا و اردوان باشد
ز بهر سائل و زاير خجسته خامهٔ تو
گره گشاي در گنج شايگان باشد
براق سير سمند جهان بورت را
ظفر ملازم و اقبال همعنان باشد
گه نبرد ز دشمن كشان به لشگرگاه
كسي كه پشت نمايد مگر گمان باشد
به زخم گرز گران خورد كن سر اعدا
چنانكه عادت شاهان خرده‌دان باشد
چو زلف و چشم بتان هركه فتنه انگيزد
ز عدل شاه پريشان و ناتوان باشد
به روز رزم ببين پهلواني خسرو
كه پادشاه كم افتد كه پهلوان باشد
فداي خاك در كبريات خواهد بود
عبيد را نه يكي گر هزار جان باشد
بقاي عمر تو بادا كه خوشتر از همه چيز
بقاي سرمد و اقبال جاودان باشد