قصيده شماره ۴۲ - در مدح خواجه ركن‌الدين عميدالملك وزير

در اين مقام فرح‌بخش و جاي روحفزاي
بخواه باده و بر دل در طرب بگشاي
به عيش كوش و حيات دو روزه فرصت دان
چو برق ميگذرد عمر، كاهلي منماي
به دستگيري ساغر خلاص شايد يافت
ز جور وهم زمين گرد آسمان پيماي
به پايمردي گلگونه ميتوان رستن
ز دست حادثهٔ روزگار محنت زاي
طريق زهد نه راهست گرد هرزه مگرد
حديث توبه نه كار است زان سخن بازآي
شراب خوار، به بزم خدايگان جهان
به كام عيش و طرب راه عمر ميپيماي
جهان فيض و كرم ركن دين عميدالمللك
كه باد تا به ابد در پناه لطف خداي
فروغ رايش چون آفتاب عالمگير
اساس جاهش مانند قطب پا بر جاي