غزل شماره ۱

بكشت غمزهٔ آن شوخ بي‌گناه مرا
فكند سيب زنخدان او به چاه مرا
غلام هندوي خالش شدم ندانستم
كاسير خويش كند زنگي سياه مرا
دلم بجا و دماغم سليم بود ولي
ز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا
هزار بار فتادم به دام ديده و دل
هنوز هيچ نميباشد انتباه مرا
ز مهر او نتوانم كه روي برتابم
ز خاك گور اگر بردمد گياه مرا
به جور او چو بميرم ز نو شوم زنده
اگر به چشم عنايت كند نگاه مرا
عبيد از كرم يار بر مدار اميد
كه لطف شامل او بس اميدگاه مرا