غزل شماره ۱۱

لطف تو از حد برون حسن تويي منتهاست
پيش تو نوش روان درد تو درمان ماست
عشق تو بر تخت دل حاكم كشور گشاي
مهر تو بر ملك جان والي فرمانرواست
پرتو رخسار تو مايهٔ مهر منير
چهرهٔ پرچين تو جادوي معجز نماست
نرگس فتان تو لعبت مردم فريب
غمزهٔ غماز تو جادوي معجز نماست
از تو همه سركشي وز طرف ما هنوز
روي امل بر زمين دست طمع بر دعاست
گر كشدت اي عبيد سر بنه و دم مزن
عادت خوبان ستم چارهٔ عاشق رضاست