غزل شماره ۱۴

دلداده را ز تير ملامت گزند نيست
ديوانه را طريقهٔ عاقل پسند نيست
از درد ما چه فكر وز احوال ما چه باك
آنرا كه دل مقيد و پا در كمند نيست
فرهاد را كه با دل شيرين تعلقست
رغبت به نوشدارو و حاجت به قند نيست
هرجا كه آتش غم دلدار شعله زد
جان برفشان به ذوق كه جاي سپند نيست
بس كن عبيد با دل شوريده داوري
بيچاره را نصيحت ما سودمند نيست