غزل شماره ۳۳

نسيم خاك مصلي و آب ركن آباد
غريب را وطن خويش ميبرد از ياد
زهي خجسته مقامي و جانفزا ملكي
كه باد خطهٔ عاليش تا ابد آباد
بهر طرف كه روي نغمه ميكند بلبل
بهر چمن كه رسي جلوه ميكند شمشاد
بهر كه درنگري شاهديست چون شيرين
بهر كه برگذري عاشقيست چون فرهاد
در اين ديار دلم شهر بند دلداريست
كه جان به طلعت او خرمست و خاطر شاد
سرم هواي وطن ميپزد وليك دلم
ز بند زلف سياهش نميشود آزاد
ز جور سنبل كافر مزاج او افغان
ز دست نرگس جادو فريب او فرياد
غنيمتست غنيمت شمار فرصت عيش
كه تن ضعيف نهاد است و عمر بي‌بنياد
بگير دامن ياري و هرچه خواهي كن
بنوش بادهٔ صافي و هرچه بادا باد
به سوي باد و ني ميل كن كه ميگويند
« جهان بر آب نهاده است و آدمي بر باد»
خوشست ناز و نعيم جهان ولي چو عبيد
« غلام همت آنم كه دل بر او ننهاد »