غزل شماره ۴۸

كجا كسيكه مرا مژدهٔ چمانه دهد
علي‌الصباح به من بادهٔ شبانه دهد
ز دوستان و عزيزان كه باشد آنكه مرا
نشان به كوي مغان و مي مغانه دهد
خوشا كسيكه چو رندان ز خانه وقت سحر
بدر گريزد و تن در شرابخانه دهد
غلام دولت آنم كه هرچه بستاند
به شمع و شاهد و چنگ و دف و چغانه دهد
ز غم پناه به مي بر كه مي به خاصيت
نتيجه عيش خوش و عمر جاودانه دهد
مرو به عشوهٔ زاهد ز ره كه او دايم
فريب مردم نادان بدين فسانه دهد
به اعتقاد شنو پند سودمند عبيد
كه او هميشه ترا پند عاقلانه دهد