غزل شماره ۵۱

شرم دار ايدل از اين دهر رهائي تا چند
بيخودي تا به كي و بيهده رائي تا چند
نيست كار تو به سامان و كيائي به نوا
غره گشتن به چنين كار و كيائي تا چند
با چنين مال و بقائي و متاعي كه تراست
لاف قاروني و دعوي خدائي تا چند
تن مقيم حرم و دل به خرابات مغان
كرده زنهار نهان زير عبائي تا چند
دنيي و آخرتت هر دو هوس ميدارد
يك جهت باش چو مردان دو هوائي تا چند
ضامن نفس گر اينست بدين راضي شو
غم درويشي و بي‌برگ و نوائي تا چند
از در رحمت حق جوي گشايش چو عبيد
بر در بستهٔ مخلوق گدائي تا چند