غزل شماره ۷۳

در اين چنين سره فصلي و نوبهاري خوش
خوشا كسيكه كند عيش با نگاري خوش
كنار جوي گزين گوش سوي بلبل دار
كنون گه هست به هر گوشه‌اي كناري خوش
گرت به دست فتد دامني كه مقصود است
بگير دامني كوهي و لاله‌زاري خوش
بيا به وصل دمي روزگار ما خوش كن
به شكر آنكه ترا هست روزگاري خوش
به رغم مدعيان در فراق او هركس
به پرسدم كه خوشي گويمش كه آري خوش
مرا ز صحبت ياري گريز ممكن نيست
هزار جان عزيزم فداي ياري خوش
دل عبيد نگردد شكار غم پس از اين
گرش به دام افتد چنان نگاري خوش