غزل شماره ۷۶

اي ترك چشم مستت بيمار خانهٔ دل
زلف تو دام جانها خال تو دانهٔ دل
آنجا كه ترك چشمت شست جفا گشايد
تير بلا نيايد جز بر نشانهٔ دل
خونابهٔ سرشكم ريزند مردم چشم
از آستانهٔ تو تا آسمانهٔ دل
دل اوفتاده عاجز بر آستانهٔ تو
تا عاجز اوفتادم بر آستانهٔ دل
دارد عبيد مسكين دائم هواي عشقت
هم در ميانهٔ جان هم در ميانهٔ دل