غزل شماره ۷۹

ما سرير سلطنت در بينوائي يافتيم
لذت رندي ز ترك پارسائي يافتيم
سالها در يوزه كرديم از در صاحبدلان
مايهٔ اين پادشاهي زان گدائي يافتيم
همت ما از سر صورت پرستي در گذشت
لاجرم در ملك معني پادشائي يافتيم
پرتو شمع تجلي بر دل ما شعله زد
اين همه نور و ضيا زان روشنائي يافتيم
صحبت ميخوارگان از خاطر ما محو كرد
آن كدورتها كه از زهد ريائي يافتيم
پيش از اين در سر غرور سرفرازي داشتيم
ترك سر كرديم و زان زحمت رهائي يافتيم
گرچه آسيب فلك بشكست ما را چون عبيد
از درونهاي بزرگان موميائي يافتيم