غزل شماره ۸۹

بيش از اين بد عهد و پيماني مكن
با سبكروحان گران جاني مكن
زلف كافر كيش را برهم مزن
قصد بنياد مسلماني مكن
غمزه را گو خون مشتاقان مريز
ملك از آن تست ويراني مكن
با ضعيفان هرچه در گنجد مگو
با اسيران هرچه بتواني مكن
بيش از اين جور و جفا و سركشي
حال مسكينان چو ميداني مكن
گر كني با ديگران جور و جفا
با عبيدالله زاكاني مكن
از وصالت چون ببوسي قانعست
بوسه پيشش آر و پيشاني مكن