غزل شماره ۹۰

دلا باز آشفته كاري مكن
چو ديوانگان بيقراري مكن
گرت نيست دردي، غنيمت شمار
ورت هست فرياد و زاري مكن
چو كارت ز عشقست و بارت ز عشق
شكايت ز بي كار و باري مكن
نگارا نگارا جدائي ز ما
خدا را اگر دوست داري مكن
اگر چشم سرمست اوديده‌اي
دگر دعوي هوشياري مكن
ز جور و جفا هرچه ممكن بود
بكن ترك پيمان و ياري مكن
عبيد ار سر عشق داري بيا
در اين راه جز جانسپاري مكن