غزل شماره ۹۷

مباركست نظر بر تو بامداد پگاه
چه نيكبخت كسي كش به روي تست نگاه
زهي طراوت رخ چشم بد ز روي تو دور
زهي حلاوت لب لااله الالله
خطاب سرو به قد تو : خادم و عبيد
حديث گل بر روي تو : عبده و فداه
به زلف پرشكنت رشتهٔ اميد دراز
ز سرو ناز قدت دست آرزو كوتاه
كرشمه ميكني و عقل ميشود حيران
به راه ميروي و خلق ميروند از راه
خوشا كه زلف تو گيرم به خواب خوش هرشب
خوشا كه روي تو بينم به كام دل هر ماه
به پيش قاضي عشاق در قضيهٔ عشق
عبيد را رخ زرد است و اشگ سرخ گواه