غزل شماره ۹۹

خوش بود گر تو يار ما باشي
مونس روزگار ما باشي
روزكي همنشين ما گردي
شبكي در كنار ما باشي
ما همه بندگان حلقه بگوش
تو خداوندگار ما باشي
همچو سگ ميدويم در پي تو
بو كه ناگه شكار ما باشي
غم نگردد به گرد خاطر ما
گر دمي غمگسار ما باشي
تا دل بيقرار ما باشد
در دل بيقرار ما باشي
تا منم بندهٔ توام چو عبيد
تا توئي شهريار ما باشي