غزل شماره ۵

اگر به بندگي ارشاد مي‌كنيم ترا
اشاره‌اي است كه آزاد مي‌كنيم ترا
تو با شكستگي پا قدم به راه گذار
كه ما به جاذبه امداد مي‌كنيم ترا
درين محيط، چو قصر حباب اگر صد بار
خراب مي‌شوي، آباد مي‌كنيم ترا
ز مرگ تلخ به ما بدگمان مشو زنهار
كه از طلسم غم آزاد مي‌كنيم ترا
فرامشي ز فراموشي تو مي‌خيزد
اگر تو ياد كني، ياد مي‌كنيم ترا
اگر تو برگ علايق ز خود بيفشاني
بهار عالم ايجاد مي‌كنيم ترا
مساز رو ترش از گوشمال ما صائب
كه ما به تربيت استاد مي‌كنيم ترا