غزل شماره ۹

سودا به كوه و دشت صلا مي‌دهد مرا
هر لاله‌اي پياله جدا مي‌دهد مرا
باغ و بهار من نفس آرميده است
بيماري نسيم، شفا مي‌دهد مرا
سيرست چشم شبنم من، ورنه شاخ گل
آغوش باز كرده صلا مي‌دهد مرا
آن سبزه‌ام كه سنگدلي‌هاي روزگار
در زير سنگ نشو و نما مي‌دهد مرا
در گوش قدرداني من حلقهٔ زرست
هر كس كه گوشمال بجا مي‌دهد مرا
استادگي است قبله نما را دليل راه
حيرت نشان به راه خدا مي‌دهد مرا
اين گردني كه من چو هدف بركشيده‌ام
صائب نشان به تير قضا مي‌دهد مرا