غزل شماره ۱۶

هر كه دولت يافت، شست از لوح خاطر نام ما
اوج دولت، طاق نسيان است در ايام ما
مي‌خورد چون خون دل هر كس به قدر دستگاه
باش كوچكتر ز جام ديگران، گو جام ما
در نظر واكردني طي شد بساط زندگي
چون شرر در نقطهٔ آغاز بود انجام ما
طفل بازيگوش، آرام از معلم مي‌برد
تلخ دارد زندگي بر ما دل خودكام ما
نيست جام عيش ما صائب چو گل پا در ركاب
تا فلك گردان بود، در دور باشد جام ما