غزل شماره ۲۷

حضور دل نبود با عبادتي كه مراست
تمام سجدهٔ سهوست طاعتي كه مراست
نفس چگونه برآيد ز سينه‌ام بي آه؟
ز عمر رفته به غفلت ندامتي كه مراست
ز داغ گمشده فرزند جانگدازترست
ز فوت وقت به دل داغ حسرتي كه مراست
اگر به قدر سفر فكر توشه بايد كرد
نفس چگونه كند راست، فرصتي كه مراست؟
ز گرد لشكر بيگانه مملكت را نيست
ز آشنايي مردم كدورتي كه مراست
چو كوتهي نبود در رسايي قسمت
چرا دراز شود دست حاجتي كه مراست؟
سراب را ز جگر تشنگان باديه نيست
ز ميزباني مردم خجالتي كه مراست
به هم، چو شير و شكر، سنگ و شيشه مي‌جوشد
اگر برون دهم از دل محبتي كه مراست
چو غنچه سر به گريبان كشيده‌ام صائب
نسيم راه نيابد به خلوتي كه مراست