غزل شماره ۲۹

ديوانهٔ خموش به عاقل برابرست
درياي آرميده به ساحل برابرست
در وصل و هجر، سوختگان گريه مي‌كنند
از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست
دست از طلب مدار كه دارد طريق عشق
از پافتادني كه به منزل برابرست
گردي كه خيزد از قدم رهروان عشق
با سرمهٔ سياهي منزل برابرست
دلگير نيستم كه دل از دست داده‌ام
دلجويي حبيب به صد دل برابرست
صائب ز دل به ديدهٔ خونبار صلح كن
يك قطره اشك گرم به صد دل برابرست