غزل شماره ۴۰

آب خضر و مي شبانه يكي است
مستي و عمر جاودانه يكي است
بر دل ماست چشم، خوبان را
صد كماندار را نشانه يكي است
پيش آن چشمهاي خواب آلود
نالهٔ عاشق و فسانه يكي است
پلهٔ دين و كفر چون ميزان
دو نمايد، ولي زبانه يكي است
گر هزارست بلبل اين باغ
همه را نغمه و ترانه يكي است
خنده در چشم آب گرداند
ماتم و سور اين زمانه يكي است
پيش مرغ شكسته‌پر صائب
قفس و باغ و آشيانه يكي است