غزل شماره ۴۳

مبند دل به حياتي كه جاوداني نيست
كه زندگاني ده روزه زندگاني نيست
به چشم هر كه سيه شد جهان ز رنج خمار
شراب تلخ كم از آب زندگاني نيست
ز شرم موي سفيدست هوشياري من
وگرنه نشاهٔ مستي كم از جواني نيست
جدا بود شكر و شير، همچو روغن و آب
درين زمانه كه آثار مهرباني نيست
ز صبح صادق پيري چه فيض خواهم برد؟
مرا كه بهره بجز غفلت از جواني نيست
برون ميار سر از زير بال خود صائب
كه تنگناي فلك جاي پرفشاني نيست