غزل شماره ۷۱

نه گل، نه لاله درين خارزار مي‌ماند
دويدني به نسيم بهار مي‌ماند
مل خنده بود گريهٔ پشيماني
گلاب تلخ ز گل يادگار مي‌ماند
مگر شهيد به اين تيغ كوه شد فرهاد؟
كه لاله‌اش به چراغ مزار مي‌ماند
مه تمام، هلال و هلال شد مه بدر
به يك قرار كه در روزگار مي‌ماند؟
چنين كه تنگ گرفته است بر صدف دريا
چه آب در گهر شاهوار مي‌ماند؟
ز لاله و گل اين باغ و بوستان صائب
به باغبان جگر داغدار مي‌ماند