غزل شماره ۷۷

از پختگي است گر نشد آواز ما بلند
كي از سپند سوخته گردد صدا بلند؟
سنگين نمي‌شد اينهمه خواب ستمگران
گر مي‌شد از شكستن دلها صدا بلند
هموار مي‌شود به نظر بازكردني
قصري كه چون حباب شود از هوا بلند
رحمي به خاكساري ما هيچ‌كس نكرد
تا همچو گردباد نشد گرد ما بلند
از جوهري نگين به نگين دان شود سوار
از آشنا شود سخن آشنا بلند
فرياد مي‌كند سخنان بلند ما
آواز ما اگر نشود از حيا بلند
از بس رميده است ز همصحبتان دلم
بيرون روم ز خود، چو شد آواز پا بلند
بلبل به زير بال خموشي كشيد سر
صائب به گلشني كه شد آواز ما بلند