غزل شماره ۱۳۲

خاكي به لب گور فشانديم و گذشتيم
ما مركب ازين رخنه جهانديم و گذشتيم
چون ابر بهار آنچه ازين بحر گرفتيم
در جيب صدف پاك فشانديم و گذشتيم
چون سايهٔ مرغان هوا در سفر خاك
آزار به موري نرسانديم و گذشتيم
گر قسمت ما باده، و گر خون جگر بود
ما نوبت خود را گذرانديم و گذشتيم
كرديم عنانداري دل تا دم آخر
گلگون هوس را ندوانديم و گذشتيم
هر چند كه در ديدهٔ ما خار شكستند
خاري به دل كس نخلانديم و گذشتيم
فرياد كه از كوتهي بازوي اقبال
دستي به دو عالم نفشانديم و گذشتيم
صد تلخ چشيديم زهر بي مزه صائب
تلخي به حريفان نچشانديم و گذشتيم