غزل شماره ۱۶۲

زبان چو پسته شود سبز در دهن بي‌تو
گره چو نقطه شود رشتهٔ سخن بي‌تو
نفس گسسته چو تيري كه از كمان بجهد
برون ز خانه دود شمع انجمن بي‌تو
صدف ز دوري گوهر، چمن ز رفتن گل
چنان به خاك برابر نشد كه من بي‌تو
شود ز شيشهٔ خالي خمار مي‌افزون
غبار ديده فزايد ز پيرهن بي‌تو
به چشم شبنم اين بوستان گل افتاده است
ز بس گريسته در عرصهٔ چمن بي‌تو
ز ما توقع پيغام و نامه بيخبري است
گره فتاده به سررشتهٔ سخن بي‌تو
تو رفته‌اي به غريبي و از پريشاني
شده است شام غريبان مرا وطن بي‌تو
به روي گرم تو اي نوبهار حسن، قسم
كه شد فسرده دل صائب از سخن بي‌تو