غزل برنج

تا بدلخواه كبوتر سفره اندازد برنج
كاش در باران اشكم قد برافرازد برنج
چنگ جنگل شد نسيم آهنگ تا در گوش دشت
چشم انداز افق را نغمه پردازد برنج
در ني شالي اگر آواز بومي بشكند
جيره خوار قريه را در شكوه اندازد برنج
خوشه در پستان حسرت خون ما را شير كرد
تا كه شيرين قصه اي از غصه آغازد برنج
آسمان دشت پُر گرد است از پاي نشاط
تا به رهواري كه صبر ماست مي تازد برنج
گر بكار خصم آيد گو كه: در روياي سبز
آنقدر ماند كه رنگ آشنا بازد برنج
ور بكام دوست گردد گو: به شاليزار سرخ
قطره قطره خون ما را نوش جان سازد برنج
ناز پرورد سرود شاعران شهر نيست
برخود از شعري كه ((شيون)) سر كند نازد برنج