يك دو سه روزي اگر

سروي و بايد كه ناگزير بماني
پاي بدامن كشي اسير بماني
بر سرِ يك پا در اين مدار مقدّر
حيف كه بايد كه ناگزير بماني
زخم عميقي شيار درد بزرگي
دير گريزي كه در ضمير بماني
از تو همين سر كشي خوشست كه باري
سرزده از چله همچو تير بماني
خاك رقم زد به سرنوشت بلندت
سرو من از ريشگي حقير بماني
زهره بچنگ آور ايستاده تر از كوه
تا به شكستي دگر دلير بماني
صبر جميل ستارگان جليلي
تا به شبي تلخ و ديرمير بماني
هر رگ تو ردّ پاي خون بهارست
سبز چناني كه دلپذير بماني
جامه ي سبز اميد گر فكني دور
خار ملالي كه در كوير بماني
جلوه ي فردا تراست باغ تماشا
يك دو سه روزي اگر كه دير بماني
تيغ زبانت بكار دوست نيايد
شيون اگر خامشي پذير بماني