دوباره آن عسلي روزگار

اگر تو آمده بودي بهار مي آمد
بهار با همه ي برگ و بار مي آمد
گلوي زمزمه تَر مي شد از ترانه ي رود
تَرَنُّمي به لبِ جويبار مي آمد
سپيده اي كه پُر از پلكِ باز پنجره هاست
به صبح آيينه ها بي غبار مي آمد
به من كه هيچ ... به چشم كبودِ منتظران
سوادِ سايه ي آن تكسوار مي آمد
شكوفه بود و شكفتن به بانگ نوشانوش
دوباره آن عسلي روزگار مي آمد
زمان به كامِ دلِ سرخوشان ميان مي بست
زمانه با دل عاشق كنار مي آمد
به شاديِ رخِ گُل جامه ي سياه دگر
كجا به چلچله ي سوگوار مي آمد
پياله وار شب و روزِ تردماغي را
دل شكسته ي ما هم به كارمي آمد
به چادري كه زمين از بهانه مي گسترد
نبات بارشِ توت از سه تار مي آمد
درخت مصرع سبزي بلندبالا بود
به شعرِ قُمريِ صحرا تبار مي آمد
هِزار شاخه غزل چون انار گُل مي كرد
به هَمسُراييِ شيون هَزار مي آمد