همه تن آبي ام

عزيزِ سيب هاي طالقانم دوستدارم كو
ميان كوچه هاي رشت جاپايِ نگارم كو
بغل پرورده ي آلالِگانِ دُرفَك آغوشم
يكي برفابگون نهري كه جوشد از كنارم كو
صبا با هاي هايم ديلماني شروه اي دارد
مبارك خوانيِ زرده مليجه در بهارم كو
همه تن آبي ام مي آيم از روياي كوهستان
پُرم از درّه ي آغوش زيتون رودبارم كو
چه مايه عاشقي آموخت سروِهرزويل از من
بهار سبز پوشان عطش را برگ و بارم كو
مگر از باد منجيلم سرشتند اينكه در هردم
دوان از دشت مي پرسم ديارم كو ديارم كو
اگر با خاك همدستم به دامان كه آويزم
وگر پا در ركاب باد مي را نم غبارم كو
عزيزان كشتگان عشق را بايد سپاس آورد
يكي مهتابگون شمع چراغي بر مزارم كو