براي بردن تو

شب عروسي تو عشق را كفن كردند
ترا به حجله ي خون سوگوار من كردند
زِ چشمم آينه هايت مگر بيندازند
كتان كهنه ي مهتابي ات به تن كردند
شكوه نغمه ي من رنگ و بوي نوحه گرفت
خجسته قُمري شعرِ مرا زغن كردند
از اينكه خار عَطَشكامي ات نيازارد
به پيشواز تو در هر قدم چمن كردند
چه زود روح بيابان دميده شد در تو
به سبزه هاي تو تنجامه ي گَوَن كردند
شبِ محاقِ تو حيرانيِ خدايان را
ستاره ها همه انگشت در دهن كردند
بَدَل به آهِ دِلم لاله هاي كوه شدند
كنار بركه ي آيينه انجمن كردند
هويّتِ غم خاك تو هركجايي شد
غريبه ها همه در خانه ات وطن كردند
غزالِ غربتي ام تا غزل غريب شود
براي بردن تو از طلا رسن كردند
تراش داده ي شعر مني كه شيون را
به بيستون خيال تو كوهكن كردند