از تو مي گويند

در زمينِ بي زماني ناكجا آبادي ام
شهروند روستاي هرچه بادابادي ام
سوي بي سويي دوخلسه مانده تا ژرفاي خواب
پشت خلوت هاست آري پرسه ي اجدادي ام
گندمي تو كشتزاران از تو سرشار طلاست
جز به بوي تو نگردد آسياب بادي ام
حس نزديكي آهو بوده ام با خون دشت
در ميان حلقه ي آب و علف بنهادي ام
چشمهاي مهرباني از نظر دورم نداشت
اي بغل آيينه تن آغوش ها بگشادي ام
چيست در روياي بادآوازِ شب هنگامِ عشق
آبشار زلف تو بر شانه ي شمشادي ام
سنگ بودم مُردگي مي رفت تا خاكم كند
با دمِ گُلسنگي ات دنياي ديگر دادي ام
از پري زادانِ شعرآغاز روزِ خلقتي
با خيالت ديوبندِ قلعه ي آزادي ام
گوش دار اينك زمان از من نمكگير صداست
در صدف هاي تهي از شورِ دريا زادي ام
بيستون مضمون شيريني ندارد شوخ من
موشكافِ حيرت آمد تيشه ي فرهادي ام
تاب خوار جمعه ي جنجالي ام چون كوچه باغ
روح تعطيلي است در رفتار كودكشادي ام
پيش آتش بازي چشمت، زمستان قصه ايست
از تو مي گويند پيرانِ شبِ آبادي ام ...