سهيل سيب هاي زمين

در جگن زاران آفتاب
عروسكي
شناور بر حافظه ي آبهاست
عروسكي بلور آجين
ماهي رفتار
گياهگونه
با دهاني پُر شكوفه
از غوغاي بامدادي گنجشك
شبنم هر كجاي بهاران
مهره ي گهواره ي اوست
علف را
نرم مي ماند
رگانش
چشمانش
سهيل سيب هاي زمين است آيا؟
مشتهاي معصومش
پيله ي توت زاران ابريشمين است
آيا
آرام مي گيرد جهان
به گاهي كه
چشم مي بندد
آسمان را
دير ماهيست
خورشيد
بر حافظه ي آبها
شناور مي راند
تا آن عروسك با كودكان زمينش
پهلو گيرد ...