تاسيان

به خانه مي رسم.
پاي اجاقي نيم سوز
به لحظه هاي رفتنت
مي انديشم
آه ...
چه سردم مي كند
اين آتش
تاسيان واژه ايست محلي در لهجه ي گيلك
و آن به حالتي اطلاق مي شود كه انسان بي همدمِ دلخواهش لحظه هاي دغدغه انگيزي را سپري مي كند.