شيار

چيزي درونم را
وانمي گذارد
گندمم گويي
گرسنه ي خاك هاي خيال
فروافتاده
از منقاري سرخ
در شيار اين شور ...
به گاهي كه
خاموش مي انديشم
به انسان
غريبه نيستم
با هيچ كجاي اين
جهان