شماره ۲

از سمور و حرير بيزارم
باز ميل قلندري دارم
تكيه بر بستر منقش، بس
بر تنم، نقش بورياست هوس
چند باشم مورع‌الخاطر
ز استر و اسب و مهتر و قاطر
تا كي از دست ساربان نالم
كه بود نام او گم از عالم
چند گويم ز خيمه و الجوق
چند بينم كجاوه و صندوق
گر نباشد اطاق و فرش حرير
كنج مسجد خوش است، كهنه حصير
گر مزعفر مرا رود از ياد
سر نان جوين سلامت باد