شماره ۵

دلا تا به كي، از در دوست دوري
گرفتار دام سراي غروري؟
نه بر دل تو را، از غم دوست،دردي
نه بر چهره از خاك آن كوي، گردي
ز گلزار معني، نه رنگي، نه بويي
در اين كهنه گنبد، نه هايي، نه هويي
تو را خواب غفلت گرفته است در بر
چه خواب گران است، الله اكبر
چرا اين چنين عاجز و بي‌نوايي
بكن جستجويي، بزن دست و پايي
سؤال علاج، از طبيبان دين كن
توسل به ارواح آن طيبين كن
دو دست دعا را برآور، به زاري
همي گو به صد عجز و صد خواستاري:
الهي به زهرا، الهي به سبطين
كه مي‌خواندشان، مصطفي قرةالعين
الهي به سجاد، آن معدن علم
الهي به باقر، شه كشور حلم
الهي به صادق، امام اعاظم
الهي، به اعزاز موسي كاظم
الهي، به شاه رضا، قائد دين
به حق تقي، خسرو ملك تمكين
الهي، به نقي، شاه عسكر
بدان عسكري كز ملك داشت لشكر
الهي به مهدي كه سالار دين است
شه پيشوايان اهل يقين است
كه بر حال زار بهائي عاصي
سر دفتر اهل جرم و معاصي
كه در دام نفس و هوي اوفتاده
به لهو و لعب، عمر بر باد داده
ببخشا و از چاه حرمان بر آرش
به بازار محشر، مكن شرمسارش
برون آرش از خجلت رو سياهي
الهي، الهي، الهي، الهي