غزل شماره ۲

اي خاك درت سرمهٔ ارباب بصارت
در تأديت مدح تو خم، پشت عبارت
گرد قدم زائرت، از غايت رفعت
بر فرق فريدون ننشيند ز حقارت
در روضهٔ تو خيل ملايك، ز مهابت
گويند به هم مطلب خود را به اشارت
هر صبح كه روح القدس آيد به طوافت
در چشمهٔ خورشيد كند غسل زيارت
در حشر، به فرياد بهائي برس از لطف
كز عمر، نشد حاصل او غير خسارت