غزل شمارهٔ ۷

جاه دنيا سر بسر نوك سنان و خنجر است
پا بدين ره كي نهد آنرا كه چشمي بر سر است
سر به بالين چون نهد آنرا كه دردي در دلست
خواب شيرين چون كند آن را كه شوري در سر است
هفت كشور گشتم و درمان دردم كس نكرد
يا رب اين درمان دردم در كدامين كشور است
پارسائي راست نايد، يار ما آسوده باش
حقه بازي ديگر و شمشيربازي ديگر است
راست بنگر جانب اين پيره زال كج نهاد
كاين جلب پيوسته رنگين‌پار خون شوهر است
در فراقم ياد آنشب همچو آب و آتش است
در مزاقم حسرت آن لب چو شير و شكر است
از خرابات و حرم چيزي نشد حاصل رضي
اينقدر معلوم شد كان نشئه جائي ديگر است