گفتار اندر بخشايش بر ضعيفان

نه بر حكم شرع آب خوردن خطاست
وگر خون به فتوي بريزي رواست
كرا شرع فتوي دهد بر هلاك
الا تا نداري ز كشتنش باك
وگر داني اندر تبارش كسان
برايشان ببخشاي و راحت رسان
گنه بود مرد ستمگاره را
چه تاوان زن و طفل بيچاره را؟
تنت زورمندست و لشكر گران
وليكن در اقليم دشمن مران
كه وي بر حصاري گريزد بلند
رسد كشوري بي گنه را گزند
نظر كن در احوال زندانيان
كه ممكن بود بي‌گنه در ميان
چو بازارگان در ديارت بمرد
به مالش خساست بود دستبرد
كزان پس كه بر وي بگريند زار
بهم باز گويند خويش و تبار
كه مسكين در اقليم غربت بمرد
متاعي كز او ماند ظالم ببرد
بينديش ازان طفلك بي پدر
وز آه دل دردمندش حذر
بسا نام نيكوي پنجاه سال
كه يك نام زشتش كند پايمال
پسنديده كاران جاويد نام
تطاول نكردند بر مال عام
بر آفاق اگر سر بسر پادشاست
چو مال از توانگر ستاند گداست
بمرد از تهيدستي آزاد مرد
ز پهلوي مسكين شكم پر نكرد