صفت جمعيت اوقات درويشان راضي

مگو جاهي از سلطنت بيش نيست
كه ايمن‌تر از ملك درويش نيست
سبكبار مردم سبك‌تر روند
حق اين است و صاحبدلان بشنوند
تهيدست تشويش ناني خورد
جهانبان بقدر جهاني خورد
گدا را چو حاصل شود نان شام
چنان خوش بخسبد كه سلطان شام
غم و شادماني بسر مي‌رود
به مرگ اين دو از سر بدر مي‌رود
چه آن را كه بر سر نهادند تاج
چه آن را كه بر گردن آمد خراج
اگر سرفرازي به كيوان برست
وگر تنگدستي به زندان درست
چو خيل اجل در سر هر دو تاخت
نمي شايد از يكدگرشان شناخت