گفتار اندر پرهيز كردن از صحبت احداث

خرابت كند شاهد خانه كن
برو خانه آباد گردان به زن
نشايد هوس باختن با گلي
كه هر بامدادش بود بلبلي
چو خود را به هر مجلسي شمع كرد
تو ديگر چو پروانه گردش مگرد
زن خوب خوش خوي آراسته
چه ماند به نادان نو خاسته؟
در او دم چو غنچه دمي از وفا
كه از خنده افتد چو گل در قفا
نه چون كودك پيچ بر پيچ شنگ
كه چون مقل نتوان شكستن به سنگ
مبين دل فريبش چو حور بهشت
كزان روي ديگر چو غول است زشت
گرش پاي بوسي نداردت پاس
ورش خاك باشي نداند سپاس
سر از مغز و دست از درم كن تهي
چو خاطر به فرزند مردم دهي
مكن بد به فرزند مردم نگاه
كه فرزند خويشت برآيد تباه