خانقاهِ دل

الا يا ايها الساقي! برون بر حسرت دلها
كه جامت حل نمايد يكسره اسرار مشكلها
به مي بر بند راه عقل را از خانقاه دل
كه اين دارالجنون هرگز نباشد جاي عاقلها
اگر دل بسته‏اي بر عشق جانان، جاي خالي كن
كه اين ميخانه هرگز نيست جز ماواي بيدلها
تو گر از نشئه مي كمتر از آني به خود آيي
برون شو بيد رنگ از مرز خلوتگاه غافلها
چه از گلهاي باغ دوست رنگ آن صنم ديدي
جدا گشتي ز باغ دوست درياها و ساحلها
تو راه جنت و فردوس را در پيش خود ديدي
جدا گشتي ز راه حق و پيوستي به باطلها
اگر دل داده‏اي بر عالم هستي و بالاتر
به خود بستي ز تار عنكبوتي بس سلاسلها