باده هوشياري

برگير جام و جامه زهد و ريا درآر
محراب را به شيخ رياكار واگذار
با پير ميكده، خبر حال ما بگو
با ساغري، برون كند از جان ما خمار
كشكول فقر شد سبب افتخار ما
اي يار دلفريب، بيفزاي افتخار
ما ريزه خوار صحبت رند قلندريم
با غمزه‏اي نواز، دل پير جيره خوار
از زهر جان‏گداز رقيبم سخن مگوي
داني چه‏ها كشيدم از اين مار خالدار؟
بوس و كنار يار، به جانم حيات داد
در هجر او، نه بوس نصيب است و ني كنار
هشدار ده به پير خرابات، از غمم
ساقي، ز جام باده مرا كرد هوشيار