آتش فراق

بيدل كجا رود، به كه گويد نياز خويش؟
با ناكسان چگونه كند فاش، راز خويش؟
با عاقلانِ بي‏خبر از سوز عاشقي
نتوان دري گشود ز سوز و گداز خويش
اكنون كه يار راه ندادم به كوي خود
ما در نياز خويشتن و او به ناز خويش
با او بگو كه: گوشه چشمي ز راه مهر
بگُشا دمي به سوخته پاكباز خويش
ما عاشقيم و سوخته آتش فراق
آبي بريز، با كف عاشق نواز خويش
بيچاره‏ام ز درد و كسي چاره ساز نيست
لطفي نماي، با نظر چاره ساز خويش
با موبدان بگو: ره ما و شما جداست
ما با اياز خويش و شما با نماز خويش