بت يكدانه

خرّم آن روز كه ما عاكف ميخانه شويم
از كف عقل، برون جسته و ديوانه شويم
بشكنيم آينه فلسفه و عرفان را
از صنمخانه اين قافله، بيگانه شويم
فارغ از خانقه و مدرسه و دير شده
پشت پايي زده بر هستي و فرزانه شويم
هجرت از خويش نموده، سوي دلدار رويم
واله شمع رُخش گشته و پروانه شويم
از همه قيد بريده، ز همه دانه رها
تا مگر بسته دام بت يكدانه شويم
مستي عقل ز سر برده و آييم به خويش
تا بهوش از قدح باده مستانه شويم