غزل شماره ۲۷

شود از باد تا شمشاد گاهي راست گاهي كج
به جلوه سرو قدت باد گاهي راست گاهي كج
ز بهر كندن خارا براي سجدهٔ شيرين
شدي در بيستون فرهاد گاهي راست گاهي كج
عجب نبود كز آهم قامتش در پيچ و تاب افتد
كه گردد شاخ گل از باد، گاهي راست گاهي كج
تو دي مي‌رفتي و هاتف به دنبال تو چون سايه
به خاك راه مي‌افتاد گاهي راست گاهي كج