شماره ۱۹

به تاييد داراي گردون سپهر
كه لطفش بود آب اين سبز كشت
شد از حاجي آقا محمد جهان
خصوص اصفهان رشك باغ بهشت
در آنجا ز سعيش كه مشكور باد
شد آباد هم مسجد و هم كنشت
برافراخت بنيان افعال نيك
برانداخت بنيان اعمال زشت
در آن شهر دلكش يكي باغ ساخت
كه مشك و عبيرش بود خاك و خشت
گل عشرت‌آميز آن روضه را
تو گوئي كه از آب حيوان سرشت
ز گيسوي عنبرفشان حورعين
پي استواي زمين رشته رشت
خزانش فرحبخش چون نوبهار
ديش جانفزا همچو ارديبهشت
از آن دلگشا نام كردش خرد
كه در دل تماشاي آن غم نهشت
چو آن باغ فردوس مانند را
نهادند بنياد هاتف نوشت
به شوق از پي سال تاريخ آن
كه دايم بود دلگشا چون بهشت